MEDIAWIJSHEID

Inderdaad ligt hier een belangrijke functie van de bibliotheek: het begeleiden en coachen van mensen die niet zeker zijn op het gebied van de media. Het is belangrijk klanten te helpen bij het gebruik van internet, te helpen bij het zoeken naar informatie e.d. In de tekst van Rob Coers wordt ook gesproken over het begeleiden van de klant bij het kritischer kijken naar informatie op internet, radio en televisie. Daar zet ik mijn vraagtekens bij. Waar ligt de grens tussen begeleiden en betuttelen?
Ik zou graag willen zien wat deze begeleiding in de praktijk inhoudt.

Dat er veel vraag is van de klant op het gebied van media is natuurlijk overduidelijk. Elke bibliothecaris krijgt op de afdeling regelmatig vragen van klanten die aan de computer werken. De cursus 23Dingen die in Alkmaar in verkorte vorm werd aangeboden aan het publiek was heel succesvol en zou naar mijn idee vaker moeten worden aangeboden, en ook in de andere vestigingen, vooral in Heerhugowaard.

Kinderen leren op school al om vlot met de computer om te gaan. Ze zijn allemaal prima in staat om een powerpoint-presentatie voor te bereiden in de bibliotheek. Het is een groot probleem dat ze zich niet bewust zijn, of willen zijn, van de gevaren van het internet. Mijn voorstel voor een activiteit voor de komende Week van de Mediawijsheid is daarom: een workshop voor schoolkinderen, eventueel in klassenverband. Het thema: veilig omgaan met sociale media.

Tenslotte de vraag hoe mediawijs ikzelf ben? De test kon ik niet doen, want evenals een aantal andere links in de tekst van dit Ding, liet de pagina zich niet openen (page not found). Dankzij de cursus 23Dingen en de huidige Verdiepdingen ben ik redelijk op de hoogte van de mogelijkheden van de sociale media en weet ik mezelf prima te redden. Maar mijn kennis en ervaring zijn absoluut niet voldoende om als coach aan de slag te gaan.

INSTAGRAM

Ach ja, dit is eigenlijk een thema dat mij minder ligt. Tijdens de vorige cursus, 23Dingen, heb ik Flickr en Picasa uitvoerig bekeken. Leuk, maar dan meer voor mensen die van fotograferen houden, en daar hoor ik niet echt bij.

En dan hebben we nu Instagram, een beetje concurrerend met Flickr en Picasa. Tegenwoordig heeft iedereen behalve ik een Smartphone en aangezien je die nu eenmaal altijd bij je hebt, ben je natuurlijk ook geneigd om veel foto's te maken en te delen, vandaar ook het succes van Instagram.
Zelf heb ik er dus niets mee. Het enige wat ik wel eens doe, is een foto met mijn tablet maken en doorsturen naar vrienden of familie.

Wat kunnen we in de bibliotheek doen met Instagram? Ik heb het artikeltje van Ellyssa Kroski gelezen, "10 Ways to use Instagram for your library", maar dat waren alleen maar open deuren.
Veel meer dan foto's van je collectie, inrichting, teamleden en evenementen kun je niet plaatsen op Instagram. En wat wil je er dan mee bereiken, en wie? Een goede website biedt hetzelfde en veel meer, evenals Google+. Waarschijnlijk is dat de reden dat bibliotheken nauwelijks gebruik maken van Instagram

CROWDSOURCING EN CROWDFUNDING

Weer een onderwerp dat me aanspreekt, vooral crowdfunding. Het filmpje van de ASN bank was heel duidelijk en geeft een goede uitleg van wat crowdsourcing nu precies inhoudt. Het leek me interessant om te zien en te horen wat voor ervaring de bibliotheek van Arhus  heeft met crowdsourcing, maar dat viel me tegen. Het filmpje is erg theoretisch, ik had liever gehoord wat er concreet gelopen is op het gebied van crowdfunding en wat voor resultaten ze hebben behaald. Waarschijnlijk niet mogelijk omdat het project nog opgestart moet worden. Een belangrijk punt van participeren van de klant in de bibliotheek is natuurlijk de loyaliteit van de klanten: het gevoel dat het een beetje jouw bibliotheek is, want je hebt eraan meegeholpen.

Over crowdfunding hoor en  lees je de laatste tijd veel , niet in de laatste plaats vanwege de crisis: veel ondernemers of startende ondernemers krijgen geen krediet meer bij de banken. Wat natuurlijk een rem is op de groei van de economie. Deze mensen kunnen toch nog een kans krijgen met behulp van crowdfunding. Geldvoorelkaar.nl is een geschikte site voor deze doelgroep. De site Kickstarter vond ik wat rommelig en onoverzichtelijk. In tegenstelling tot Voordekunst.nl. Een hele leuke site om in rond te snuffelen. Er worden allemaal leuke projecten voorgesteld en je kunt zien hoeveel er al voor is ingezameld en wat je krijgt als donateur: afhankelijk natuurlijk van het project is dat bv een gratis download van de documentaire, een gesigneerde cd of zelfs een etentje. Bij Geldvoorelkaar.nl is het de bedoeling dat je je investering met rente terugkrijgt, maar daar steek ik mijn hand niet voor in het vuur.

Crowdfunding voor de bibliotheek leek mij iets heel interessants, maar ik heb begrepen dat het bij de bibliotheek van De Lage Beemden niet gelukt is, terwijl er duidelijk is gekozen voor een apart project binnen de bibliotheek, en niet dus voor lopende zaken. Interessant om te weten waarom het is misgegaan, want wie weet, komen wij in de toekomst ook nog eens voor deze keuze te staan.

GOOGLE+

Ik moet zeggen dat ik ook dit keer met plezier aan de opdracht heb gewerkt. Nu weet ik pas wat er achter Google+ schuilgaat. Ik heb mijn +-account opgestart en alle persoonlijke vragen genegeerd of met fantasie ingevuld. Toen ben ik op zoek gegaan naar bekenden van vroeger en vrienden, maar heb er niet één gevonden. Dat komt deels omdat veel mensen, net als ik, geen profiel weergeven en je niet weet of je de juiste hebt. Ik heb een kring familie waar mijn dochter in zit, en een kring met ongeveer 20 collega's. Als iemand van mijn collega's mijn blog toevallig mocht lezen: Truus Jansen, dat ben ik.
Nu afwachten of ik zelf door zal gaan met Google+,  wie weet?
Met Hangouts ga ik me in ieder geval niet bezig houden: ik zal nooit een foto of, nog erger, video van mezelf op internet plaatsen.

Het gaat er hier natuurlijk om, wat Google+ voor ons als bibliotheek kan betekenen. De Google+Pagina van de New York Public Library is prachtig en geeft de allernieuwste informatie. Een mooi voorbeeld voor ons, net als het filmpje over de verboden boeken. Zo'n pagina is natuurlijk heel arbeidsintensief en moet dagelijks bijgehouden worden.

Google+, een Ding voor mij? Niet persé, maar een absolute must voor de bibliotheek.

CONTENT CURATION

Allereerst moet ik terugkomen op de bewering die ik heb gedaan in mijn vorige blog: dat ik niets meer met Twitter zou doen. Ik heb af en toe Tweets gelezen o.a. naar aanleiding van gebeurtenissen die in het nieuws vermeld werden. En natuurlijk had ik Twitter toch weer nodig voor het thema van deze week.

Allereerst moet ik zeggen dat ik het thema content curation heel interessant vond. Er ligt hier zeker een hele belangrijke taak voor de bibliotheek. In de eerste plaats dacht ik aan universiteitsbibliotheken en speciale bibliotheken van instellingen. Op het specifieke terrein waar deze instellingen werkzaam zijn komt natuurlijk een enorme vloed aan nieuwe informatie binnen die gefilterd moet worden.

Maar ook voor openbare bibliotheken is content curation belangrijk. Voor de medewerkers die tenslotte ook dagelijks nieuwe informatie op hun vakgebied voorgeschoteld krijgen. Maar ook voor de bibliotheekklanten. De thematische Digitale Etalages zien er aantrekkelijk uit en laten zien wat er op een bepaald gebied, bv voeding, onderwijskunde etc. aan nieuws te melden is. Wel is het een zaak om het bestaan van deze thematische etalages ook goed bekend te maken bij het publiek.

Natuurlijk heb ik een account geopend bij Scoop-it met mijn Twitter account. Ik heb als onderwerp movies gekozen en vervolgens verschillende "contents gepost". Bij "followed topics" heb ik vanzelfsprekend Bibliotheek genomen.Ik heb geprobeerd het resultaat in mijn blog te embedden met behulp van het filmpje van Rob Coers. Ik heb van alles geprobeerd, maar het is me niet gelukt omdat mijn scherm er anders uitzag dan dat van Rob Coers, die waarschijnlijk een oudere versie had.